Sunday, 18 August 2013

தெய்வத்தைத் தேடு (ஈழத்திற்காக)

  

தெய்வத்தைத் தேடியும் காணவில்லை - யெந்தத்
திக்கிலும் நல்லருள் தோன்றவில்லை
உய்வதற் கோர்வழி எங்குமில்லை - யெந்த
ஊரினில் தேடியும் பாசமில்லை
செய்வினை சாபங்கள் கேடு தொல்லை - யிவை
சேர்ந்து இடர் தரும் பார நிலை
மெய்வருத்தம் சாவு மேலும் வதை - யிவை
மீளப் பிடித்தெம்மை ஆட்டும்நிலை

கையைப் பிடித்தனல் கொண்ட உலை - தன்னில்’
காயம் எரிந்திடத் தள்ளும் நிலை
நெய்யை மொண்டு ஊற்றிமேலும் தீயை - ஊதி
நீள வளர்த்திடு தீயின் எல்லை
பொய்யைப் படைத்தயிப் பூமியிலே - ஏனோ
மெய்யைப் படைத்ததை வேக வைத்தே
தொய்யப் பையில்  காற்றும் போகவிட்டால் - அதில்
தோன்றும் நிலையென்ன ஆனந்தமோ

செந்தமிழ்த் தேனடை பொற்தமிழோ - எங்கள்
தேவை உயிர் கொள்ளும் வாழ்வுடைமை
தந்தவளே, இனி உன்படைப்பைக் - காக்க
தாமதமின்றியே செய்கடமை
மந்த மாருதமும் வீசிவர - மாலை
மாந்தர் சுகமெண்ணிக்  கூடிவர
அந்தர வான்வெளி கண்டிருக்கு - மெங்கள்
அன்னையே ஆனந்தமாக்கிவிடு

கன்னங்கருங் காக்கைக் கூட்டமென - இங்கு
காணுமெருதுக ளோட்டமென
பென்னம் பெருஞ்சோலைப் பூமரங்க - ளிவை
பேசரும் நல்லுணர் வோவியங்கள்
உன்னத ஒற்றுமைக் காணயிவை - சொல்லல்
உன்னரும் வாழ்வினில் காணும்வகை
நன்னெறிகற்று நல்லொற்றுமையில் - மனம்
நாளுமுயர் வெண்ணி வாழ்வையெடு

ஒற்றுமை யற்றவர் வாழ்வினிலே - என்றும்
உண்மைச் சுகந்தன்னைக் காண்பதில்லை
பற்றுமிகக் கொள்ளும் சுற்றமெனில் - அது
பாரில் பிழைத்திடும் முன்னைநிலை
மற்றும் எதுவின்பம் சேர்ப்பதில்லை - ஒரு
மந்திரமில்லை உன் வாழ்வு முறை
கற்றறிவாய் கூடி ஒற்றுமையைக் - கொள்ளக்
காணும் வெற்றி எனும் சக்திநிலை

கனவும் களிப்பும் கற்பனையும்

நான் விரும்பும் உலகம்

இருட்டில்லா உலகத்தில் எரியும் வெய்யோன்
எப்போதும் மிளிர்கின்ற இளமை மீண்டும்
கருப்பில்லாப் புவி,பச்சை பசுஞ்சோலைகள்
காற்றோடு மலர்வாசம், குருவிச்சத்தம்
நெருப்பில்லா உணவோடு நேசம்மட்டும்
நிலைக்கின்ற நெஞ்சங்கள், நிகழ்காலத்தின்
உருக்கொல்லும் மன்னர்கள் அரசே அற்ற
ஒன்றாகிக் களிக்கின்ற மாந்தர்கூட்டம்

விரிகின்ற வானத்தைப் போலும் நெஞ்சம்
விளையாடிக் குதிக்கின்ற வெள்ளையுள்ளம்
சரிகின்ற வானத்தை தாங்கும் பூமி
சற்றேனும் பிரியாத நட்பின் சேர்க்கை
புரிகின்ற செயல்நன்மை புனிதக் காட்சி
புலம்பாத நல்லெண்ணப் போக்கில்மாந்தர்
தெரிகின்ற வருங்கால தோற்றம் மின்னும்
தேவையெனில் எதிர்நீச்சல் திளைக்கும் வெற்றி

கலையாத ஏகாந்தம் கன்னித்தீவு
கரைமீது விழுந்தாடும் கடலின் கூச்சல்
அலைநீவும் வெறும்பாதம் அதனால் சில்லென்
றசைகின்ற சுகமேனி அடங்காத் துள்ளல்
தலைமீது கனவாகும் தாகத் தேவை
தாம்தீமென் றாடும்நீர் தாவும் அலைகள்
மலைமீது உறைவேளின் மணிசொல் நாதம்
மகிழ்ந்தாடிக் குதிக்கின்ற மந்திக் கூட்டம்

மலர்ந்தாடும் மகிழ்வோடு மனதைக்கொள்ளும்
மனோ ரம்மியப் பூவாசம் மனதில்நல்லோர்
பலமான உறுதி வீண்போகா தன்மை
பகையின்றி எதிர்காலம் பசுமைத் தேக்கம்
வலதேகாண் இடமென்று வார்த்தைபொய்க்கா
வளம்கொண்ட பேச்சும்நல் வழிகாட்டும்கை
இலதாகும் கொடுஞ்சொல்லும் இளகாநெஞ்சம்
இளமைகொள் புனிதத்தை இழக்காப் பண்பு

குளம்மீது அல்லிப்பூ குதிக்கும் மீன்கள்
கொள்ளின்பப் பாங்கோடு கூடும்வதனம்
உளமெங்கும் பூத்தூவும் இனிதோர் மாலை
இசைந்தோடும் தென்றல்தொட ஏற்கும் உள்ளம்
அளவான அதிகாரம் அணைக்கும் மென்மை
அழகோடு விளைமேனி அருகில் பெண்மை
இளமைக்கு குறையற்ற இசையின் சந்தம்
இதனோடு எழுங்கவிகள் எழுதும்வேகம்

தணலாகிக் கொதிக்கின்ற தங்கச் சூரியன்
தாங்காத வேர்வை நிழல் தருமோர்சோலை
மணல்மீது நடைபோடும் ஆற்றின் போக்கு
மறுபக்கம் ஊற்றுமோர் மலைவீழ் அருவி
கணம் வாழ்வை மறந்தேநின் றாடும் இதயம்
காண்கின்ற இன்பங்கள் காட்டும் தெய்வம்
பிணமாகிப் போகும்நாள் பிறக்கும் மட்டும்
பேசும் இவ்வாழ்வின்பம் பெற்றிடாதோ

தினம் வாடும் மலரே சிரிப்பதெப்படி? (கருவண்டும் மலரும்)



 
(கருவண்டு)
கொட்டி யெழில்விரி சொட்டு மிதழ்மது
கட்டழகு முகத் தேன்மலரே
பட்டெனக் காணிலும் பூவேயுன் மேனியும்
விட்டதென் வாழ்வுமோர் நாள்தனியே
கட்டழ குமேனி பட்டகதிர் வெம்மை
சுட்டதென வரும் மாலையிலே
பட்டு விடமுன்னர் எப்படியோ இதழ்
கொட்டிச் சிரித்துநின் றாய்எதிலே?

(மலர்)
கட்டை கரும்நிறக் கொட்டும் வலியெழத்
துட்ட குணமுங் கொண்டான வண்டே
திட்டமிட்டே யெனைத் தொட்ட பின்புவிட்டே
எட்டிச் செல்லும்நிலை நானறிவேன்
சட்டமிட்டே யுன்னைக் கட்டிவைத் தலில்லை
மொட்டி லிருந்து கண் காணுகிறேன்
வட்டமிட்டே எமைத் தொட்டழித்த பின்பு
சொட்டும் கவலையின் றாவதுமென்

வண்டு:
முட்டு மிதழ்களில் மென்மை தொடுந்தென்றல்
பட்டுவிடச் சொட்டும் தேன்மலரே
எட்டி ரசிப்பதோ கிட்டவந்தே உண்ணா
விட்டுக் கிடந்திட வோதனியே
கொட்டும் மழையுடன் சட்டசட இடி
வெட்டு மின்னல் வரும் வேளையிலும்
சுட்டு விடவில்லைப் பட்டுவிழும் உன்னை
தொட்டதில்லை யெனில் வீண்மதுவே

மலர்:
அட்டமியி லுன்னை அன்னை படைத்தனள்
அத்தனை கும்மிருட்டோ எழிலே
பட்டுமலர்களைக் குட்டை குளமெங்கும்
தொட்ட ழித்தகதை நானறிவேன்
கட்டு மலர்இதழ் விட்ட மணம் மட்டும்
தொட்டுக் கொள்ளுதென்றல் போலில்லையே
பட்டே உளம்கொள்ளும் அச்சம் துயர்தனை
விட்டுமிருப்பது தான்அழகே

தட்டுங் கதவுகள் சொர்க்க மெனிலதைத்
தட்டுவது சரியாம் உயிரே
பொட்டென் றழிவது விட்டவிதி யெனில்
கட்டி யழுதென்ன போமுயிரே
வெட்டு மிருவிழி நட்ட நடுநிசித்
திட்டென் றிருள்தனில் காண்பதுண்டோ
பொட்டு மிட்டபூவை பற்றியிழுத் தென்னைக்
கட்டி மாலையிடல் ஏனறியேன்

கட்டை வயலினில் முற்றும் புதுநெல்லு
வெட்டிக் கதிரடித்தார் பின்னரே
கொட்டும் வெயிலிட்டு சுட்டுலர்ந்த பின்னர்
தட்டிலிட்டுப் பதர் நீக்கிடவே
எட்ட வீசி வருங் காற்றுள்ள போதினில்
விட்டு மிருப்பரோ வேளையதே
நட்டமின்றித் தூற்ற வேண்டுமன்றோ அதை
நாமுங்கொண்டே இன்பங் காணுகின்றோம்

முட்டி வெள்ளம் வரும் நட்டமிடும் இங்கு
முற்றும் பறிதெங்கும் வீசிவிடும்
கட்டி யிழுத்தவை வெட்டி மின்னலிட்டுத்
தொட்ட மரம் சாய்த்துக் கூச்சலிடும்
விட்ட விதியென்ன தட்டியெவர் கேட்கத்
தொட்டதை விட்டுச்சென் றாவதுண்டோ
மட்டும்நீ வாழென விட்டதே நாளெனில்
மிச்சமென சிரித் தாடலன்றோ

******************

எல்லாம் பெண்தானே!

 

மெல்லச் சிவந்திடும் அடிவானம் - அதில்
மேலே எழுந்திடும் கதிரோனும்
சொல்லக் கடிதெனும் பெரும்பாவம் - நிறை
சுற்றும் புவியிடை வர அஞ்சி
வல்லப் பெரிதொரு மலையோரம் - அதன்
வீசும் கதிர்களைப் சிறிதாக்கி
முல்லைப் பூநிறம் காண்முகிலுள் -  தன்
மூளும் தீயினை மறைதெழுந்தான்

வல்லோர் சிறகொடு நெடுவானம் - தனில்
வாழ்வைச் சுவையெனத் தினம்காணச்
செல்லும் குருவியின் விழிதானும் - அச்
செவ்வா னழகைக் கண்டஞ்சி
அல்லல் தருமொரு ஆவேசம் -  தனும்
அடிவான் கொள்ளக் காரணமென்
இல்லைப் புவியென ஆக்கிடவோ -  என்
இடர் நேரும்என விழிமூட

நல்லின் கனிபிழி திராட்சைமது - அதன்
நடுவே மிதக்கும் உருள்பனியும்
மெல்லச் செவ்விதழ் வாய் வைக்கும் - முகில்
மேலைகுமரியும் உண்ணல்போல்
அல்லிக் குளமிடை அணைதென்றல் - அதன்
ஆசைத் தழுவலில் தரு இலைக ள்
சல்லச் சலசல என்றாட  - அச்
சலனம் கண்டே மேற்கினிலே

வெள்ளைச் செறியதி பிரகாச - மனம்
வெந்தே தகித்திடும் வெய்யோனும்
கொள்ளை எழில்தரும் புவிமாதின் -  கண்
கூடிக்களித்திடும் மனதோடு
அள்ளக் குறைவில அதிபோக -  எழில்
அணங்கைக் கண்டவன் அறிவின்றித்
தள்ளி திணறிடத் தொட்டார் போற்-  தன்
தகிக்கும் கதிரால் தொட்டிருக்க

அன்னோர் அழகிய காலையிலே -  விதி
ஆக்கும் வினைதான் பொழுதாக்க
இன்னோர் நாள்வீண் என்றோர் தாள் கை
எடுத்தே கிழிக்கும் நாட்காட்டி
முன்னே நடப்பதும் அறியாத பல
மொழியிற் பிளவுறு நிலமாந்தர்
தன்னைத் தான்பெரி தென்றெண்ணி -  இத்
தரையை உதைக்கும் கால்கொண்டு

இல்லத்துணை நலம்பெரிதாக  - இவர்
எண்ணிக் கொள்ளினும் பிறிதோர்பெண்
செல்லாத் தகவிழந்துருள் காசாய் -  இச்
செகம்மீ தவருயிர் வெறும் காற்றாய்
கொல்லத் துணிவுடன் கைகட்டி - அவர்
காணும் தூய்மையைக்  கெடுத்தவர்கள்
இல்லதரசியின் விழிமுன்னே  - இவர்
எப்படி  காணுவர் இயல்பாமோ

சொல்லத் தகையில வெறும் வாழ்வில் - முடி
சூடும் பூவென அழிதேகம்
இல்லை எனமுடி வுறும் நாளும் - இவ்
வியற்கை எனுங்குறுங் கனவோடும்
நெல்லைத் தின்றதில் வளர்தேகம் - தனில்
நீரை வார்த்திடும் உணர்வேகம்
தொல்லை தருகினும் சுகம்தேடி - இத்
தொலையும்  இருளிடை சுழல்பந்தில்

கண்ணைக் குருடென வைத்தண்டம் அதில்
காணத் தனை மறை சக்தியவள்
பெண்ணிற் சுகமெழ அவள்போற்றிப் பின்
பேசற் கிழிதெனும் கொடுமைசெய
வண்ணக் குலமாம் விழிமாந்தர் தனை
வாழக் கண்டனள் எதனாலே
மண்ணிற் கலியொடு மென்மேலும் இம்
மாதர் குலம்கெட என் செய்வோம்

மென்மைப் பூவெனக் காணிதயம் - அதில்
மின்னல் போலிடை எழுங்காதல்
தன்னைப் பெரிதென மனமெண்ணும் - கடுந்
தகிக்கும் வெய்யோன் செயலாகி
பின்னிப் படர்கொடி மீதுள்ள  - பல
பூவைக் கருக்கிடும் வெய்யோனாய்’
வன்மைப் புயலெனும் வீச்சத்தால் - அவ்
வாழ்வைக் கருக்குதல் எதனாலே

பொன்னும் பொருளும் பூவேண்டாம் = இப்
பூவைதானும் பொன்னேர் காண்
தின்னத் திகட்டா தேனமுதம் - என்
தேவை இவளென் றுயிர்காத்து
இன்னோர் பெண்மற் றினமென்றால்  - அவள்
இம்சைசெய்து சீரழித்து
சின்னப் பாவைஉடல்குறுக - அவள்
சிதைவில் ஆனந்தம் கொள்ளுவதென்.

இரவின் மாற்றம் எழுமானந்தம்



புள்ளினங்கள் ஆர்க்குமெழிற் பூமணத்தில் காற்றிழையும்
வெள்ளிமலை மீதுறங்க வந்த முகில் நீர்பொழியும்
கள்ளமிலாப் பூக்கள்பல காற்றிலுதிர்ந் தாடிவிழும்
வெள்ளிரதம் ஏறிமனம் விண்ணலைந்து போதைபெறும்

தெள்ளெனும்நீ ரோடையதில் திகழுமெழிற் செழுமலர்கள்
அள்ளிவருந் தென்றல்குளிர் ஆக்கிடமெய் குளுகுளெனும்
துள்ளிவிழும் மீன்கள் தமைத் தூயமகள் வதனவிழி
எள்ளிநகை யாடுமென எழுந்தகணம் நீருள் விழும்

கள்ளியதன் முள்ளெனவே காரிகைதம் கூர்விழிகள்
உள்ளிருந்த மௌனமெனும் ஓர்மொழியின் ஓசை தர
நள்ளிரவின் திங்களொளி நாற்திசையும் பனிமலரின்
கொள்ளையிடும் வண்ணம் மனம் கொண்டிருக்கச், செந்தமிழின்

இன்னிசையும் காற்றில்வர எழும் ஒலியில் சிலுசிலுப்பு
புன்னகையைப் போலுதிர்த்த பெருமரங்கள் இலைச்சலனம்
அன்னம் சுனை நீந்துமெழில் அதன் அசைவில் எழுமலைகள்
சின்னஒலி செய்தலைந்து சோர்ந்து விழும் மண்மடியில்

பின்னிருந்து மீண்டுமெழும் பேதமைகொள் சிறுஅலைகள்
தன்னிழந்த வகைநடந்தும்  தவழுமெழில் பொய்கையிலே
மென்னிதழ்கள் வாடிமனம் விரகமுற்ற  தாமரைகள்
என்ன இவன் சென்றகதிர் எங்குளனென் றையமுற

மின்னுமொளித் தாரகைகள் விடியும்வரை கண்சிமிட்டும்
தன்னிலையும் விட்ட இருள் தலைமறைந்தும் உருவழிய
என்னவெனக் கேட்ட சுடர் எட்டியெழும் செவ்வானம்
தன்மையிலே செம்மைகண்டு தாவிஎழும் புள்ளினங்கள்

பொன்கதிர்கள் பூமியினைப் பொழுதணைத்துச் சேதிசொல்ல
அன்னை தமிழ் அருங் குறளும் அவ்வை சொன்ன நல்வழியும்
சின்னவர்சொல் குரலினிக்கத் தென்றலதை வாங்கிவர
தென்னையிடை நீள்இலைகள் இன்னும் மெருகூட்டிவிட

மன்னவரின் ஆட்சியிலே மாந்தர்குறை கேட்டொலிக்கும்
பென்னம் பெரு முரசொலிக்க பேசுங்குரல் விண்கலக்க
பன்னசாலை உள்ளிருந்து பரம்பொருளை வேண்டுபவர்
முன்னொலிக்கும் தெய்வ இசை முழுதெழவே ஆனந்தமே
****************

மீண்டும் குளிர்ந்தது காலை



மழைபொழியுது இடியிடிக்குது
  மனங் களிக்குதடி - இது
மாரி காலம் போலத் தூறி
  மலர் உதிர்க்குதடி
குழை பறிக்குது குருத்து டைக்குது
 குருவி கத்துதடி .- மெய்
கூதல் ஆக்கி ஊதுங் காற்று
  கோணச் செய்யுதடி
பழைய சாளரக் கதவு காற்றில்
  படப டக்குதடி - அதைப்
பார்த்துப் பூனை பயந்து நடுங்கிப்
  பதுங்கிச் செல்லுதடி
குழைந் துருட்டிய மணலை நீரும்
  கொண்டு போகுதடி - பின்
குறையில் விட்டுதன் கோலம் மாறிக்
   குதித்துப் பாயுதடி

தூறல் கொட்டுது தூர மின்னுது
  தொலைவிற் சத்தமடி - இது
தூக்கி வாரிப் போட்டு மனமும்
  துடிக்கச் செய்யுதடி
மாற லற்றது மலையில் நீரும்
  மீள்பெருக் கமடி - அது
மளம ளென்றிடை ஓடிப் பாறை
  மறைவில் துள்ளுதடி
கூற லென்னது குரங்கு மனதும்
  குறுகுறுக் குதடி - இந்தக்
கொட்டும் மழையில் குதித்தே யாடக்
   கொள்ளு தாசையடி
மீறல்கொண்டொரு காற்று வந்திடை
  மரம் உலுப்புதடி - அது
மிரள வைத்தொரு மனதி லச்சமும்
  மேவச் செய்யுதடி

சோலை மரங்கள் சிலுசி லிர்த்திடச்
  சொட்டும் நீரையடி -அவை
தோளிற் பட்டதும் சிறுவர் கூட்டம்
   துள்ளும் மான்களடி
காலைச் சுற்றிய சேலை பற்றிடும்
  கன்னிப் பெண்ணொ ருத்தி - அவள்
கவனம் நீரில் கால் சறுக்கிடாக்
  காக்கும் எண்ணமடி
நூலைப் போன்றிடை  வெள்ளிக் கம்பியின்
  நீளத் தூறலடி - அது
நெஞ்சிலாக்கிய இன்ப மென்னது
  நினைவுச் சாரலடி
காலை பூவெனக் காணும் மனதில்
   களிப்பை ஊட்டுதடி - மெல்லக்
காற்ற டித்திடக் கன்னம் சில்லெனக்
    காணும் முத்தமடி

வேலை செய்திடப் போகும் மனிதர்
  வியர்வை போனதடி - அவர்
வேகும்மனதில் விடியல் பூக்கள்
  விருப்ப மூட்டுதடி
சாலை பக்கத்தி லாடும் மரங்கள் 
  சற்று லுப்புதடி - துளி
சேர்ந்து வீழ்ந்திடப் பறவைகூட்டம்
  சீற்றம் கொள்ளுதடி
நாலை மூன்றொடு கூட்டிப் பார்த்திட 
   ஏழு வந்ததடி - இந்த
நாளில் மீண்டுயிர் கொண்டு வாழெனும்
  நேரம் வந்ததடி
பாலை வெம்மணல் நீர்பொழிந் தெனப்
  பார்க்க இன்பமடி - இந்தப்
பாவி யுள்ளமும் பாட்டெ ழுதிடப்
  பார்த்துக் கொட்டுதடி

---அன்போடு கிரிகாசன்

குயிலின் ஆசை

சோலைக் குயிலுக்கும் ஆசை பிறந்தது
சுற்றியெங்கும் பேரெடுக்க - அது
காலைக்கதிர் வரக்காற்றில் பறந்தது
காணும்படி ஊர்முழுக்க
சாலை மரத்தினில் சற்று இருந்தது
சோர்வெடுத்தே கால்வலிக்க - அது
மாலைவரை இசைபாடிக் களித்தது
மக்களெல்லாம் பேருரைக்க

நாளும் பொழுதிருள் கொள்ளப் பறந்தது
நாடித்திசை இல்லம் வர- அங்கே
ஆளூம் தனதன்பு தாயும்  இருந்தது
அஞ்சிமனம் நொந்திருக்க
மீளும்,செயலுண்டோ என்று நினைந்தனன்
மேதினியில் நீ பறக்க - அன்னை
மூளும் மனத்துயர் வேண்டியதேன் குயில்
மீளுமன்றோ ஆசைவிட

எங்கு பறப்பினும் சந்தமிடும் சோலை
இந்தகுயில் இல்லமன்றோ - அது
தங்குமிடம் இல்லம் சொர்க்கமெனும் போது
தாயை விட்டும் சென்றிடுமோ
பொங்கும் மனத்துயர் போதுமினித் - தாயே
புன்னகைப்பாய் என்ற குயில்
அங்கம் சிலிர்த்திடக் கொண்டபுகழ் தனும்
அத்தனையும் போதுமென்றாள்

வானிற் பறப்பினும் பட்டமது  மீண்டும்
வந்துதரை இறங்கிடுமாம்
தேனின் சுவைதேடி வண்டு எழும்புகழ்
தேன் திகட்ட வீடு வரும்
தானே தரைவிட்டு நீர்க்குளத்தே வாழத்
தாமரையும் சென்றிடுமாம்
ஏனோ இருப்பது மண்ணென் றுணர்விட
இட்டுவேரை பற்றிடுமாம்.

காற்று மலைவது பூவின்மணங் கொண்டு
கானகத்தே பேரெடுக்க
ஆற்றுவெள்ளம் மலை ஊற்றெடுக்கும் அது
ஆழிசெல்லும் ஊர்பசப்ப
சீற்றம்கொண்டே கதிர் சேர்த்துவைக்கும் அது
சுட்டேஆவி வானிலெழ
மாற்றமில்லை மழைமேகமென்றாகிடும்
மீண்டும், மலைசேர்த்தணைக்க

Wednesday, 31 July 2013

உயிர்ப்பு

ஓடிவிட வாஎன்றே உயிர் எழுந்து கேட்கும்
ஓவிடுவே னாஎனவே உடல்சினந்து நிற்கும்
தேடிவர வாஎன்று தீகடைக் கண் பார்க்க
தேவையிலைப் போவென்று தென்றலதை ஊத
ஆடிவிழ வாஎன்றே அசையுமிரு காலும்
ஆனந்தமாய்  நடனமிடும் அழகுடலும்கண்டும்
பாடிஒரு கவிஎழுத பாவியிவன் முனையப்
பாருங்கடா இவனையெனப் பரிகசிக்கும் விதியோ

மூடிவிடவா என்று மூச்சுப்பை கேட்கும்
மோகமுடன் ஆசைவிழி மூச் சென்று அடக்கும்
மாடியினில் வாழுபவன்  மதியிழந்து தூங்க
மாயமனம்கூறுங்கவி மழையும் நின்றதாக
வாடிவிழும் பூஎனவே வாழ்வில் இதுகண்டால்
வசந்தம் மலர் தேடியிவன் வானம் புகுவானோ
நாடி விழுந்தாலென்ன நடை தளரவில்லை
நான் வணங்கும் சக்தியவள் நலம் பெற்று வருவேன்

காலைமலர் பூக்கவில்லை கனவுகளும் வெறுமை
கனியிழந்த சோலைமரம் காக்கை பட்சியில்லை
சோலைக்குயில் கூவவில்லை சுற்றிவருங் கோவில்
சுடர்தீபம் ஆடுவது சுழல் காற்றின் தொல்லை
வாலைமகள் பாடுங்குரல் வயற் காற்றிலில்லை
வந்த இளங் காற்றும்முகம் வருடும் குணமில்லை
மாலையிருள் சூழின்ஒளி மறைவதென்ன புதுமை
மறுபடியும் உதயம்வரும் மகிழ்வுகொள்ளக் காலை

காலம் சொல்லட்டும்

சிரிக்கட்டும் சிந்தைதனுள்
  சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும்
எரிக்கட்டும் ஏங்குமுளம்
  இடர்படவே எரிக்கட்டும்
கரிகொட்டும் வகையாய் என்
  கவி சமைந்துபோனாலும்
சரிகெட்டும் போவேனோ
  சரித்திரமும் முடிவாமோ

விரிக்கட்டும் விண்ணிற்பல
  விழிசிமிட்டும் தாரகைகள்
சரிக்கட்டும் சஞ்சலங்கள்
   சாய்ந்தலைந்து வீழும்வரை
வரிக்கட்டும் விதிபலவும்
  வாழ்முறையில் வரைகோடும்
இருக்கட்டும் இவையெதுவும்
  என்னுலகிற் கில்லையம்மா

உரைக்கட்டும் உள்ளறிவோ
  உன்னதமும் யாதெனவே
அரைக்கட்டும் அதில் அன்பை
  அற்றதென ஆற்றிடையே
கரைக்கட்டும் கரையுடைந்து
  காட்டாறு வெள்ளமென
விரையட்டும் விரைந்தாலும்
  வீறழிந்து போகாதே

புரைகட்டும் புண்ணாயின் 
  புதுமருந்து போடட்டும்
அரைக் குட்டும் அனல்பேச்சில்
  அழுந்திமனம் வேகாது
முறைகெட்டும் நடைகொண்டால்
  முழுதா யணைத்துவிடில்
மறை காட்டும் அன்னையவள்
  மடிதூங்கி எழுவேனே

உறைக்கட்டும் உண்மை மனம்
  ஓடியொரு நாள்தெளியத்
திறைகட்டும் செயலொப்ப
  தேவைகளில் நலங்காண
உறையெட்டும் வாளெடுத்து
  உண்மைகளைத் துயில் கலைத்தால்
அறங்கொட்டும் வாழ்வமைந்தே
  அன்னைவரங் கிட்டாதோ

சத்தியதீயே என் அன்னையே

சக்தி சக்தி சக்தி என்று கத்திக் கூறடா - அந்தச்
சத்தியத்தின் ரூபமுந்தன் பக்கம் பாரடா
பக்தி பக்தி பக்தி கொண்டு நித்தமோதடா - உந்தன்
பக்கம் நிற்கும் பாவமோடிச் சித்தியாமடா
எக்கதிக்கும் அன்புகொண்ட அன்னைமேலடா - நின்னை
சக்தியுள்ள நற்கதிக்குள் சேர்ப்பளாமடா
திக்கனைத்தும் ஆளும்தெய்வம் புத்திவேண்டடா அன்னை
தக்க அன்புகாட்டி உன்னை காக்கும் தீயடா

மத்தியன்றி அண்டமேவி நிற்பளாமடா - என்றும்
மாலைகாலை தோன்றும் வீழும் சூரியன்களில்
வைத்திருக்கும் வெம்மை சொல்லில் தேவிதானடா - நின்று
வஞ்சம்தீது வாழ்வில் தீய்க்கும் அன்னை யாமடா
சித்தி மேன்மை செல்வம் யாவும் சக்திதானடா அன்பு
சொத்து வாரிக் கொட்டுமின்ப வாழ்வின் தாயடா
பக்தி யோடு நீநினைக்கக் கற்றுக் கொள்ளடா - உன்னைப்
பார்க்கும் அன்னை சக்தி கண்கள் பாசம் கொண்டடா

நீர்தெறித்த போது நிற்கக் காணும் தண்மையும் - பின்பு
நீவும் காற்று மேனிதொட்டுப் பேசு மின்பமும்
யாரெழுந்தும் செந்தமிட் சொற் பாவிசைக்கவும் - அங்கு
நானும் மெய் மறந்துமாவி சேர்திருக்கவும்
போர்எடுத்த வாழ்வில்போது  போற்றி அன்னையும் - வீரம்
பொங்கும் நேரம் பொங்கப் பொங்கப் புத்துணர்வையும்
மார்பில் வைத்துப் பாட்டிசைத்து தூங்கு மன்னையும் - கொண்ட
மாமகாநம் சக்திகொண்ட மாற்ற மல்லவோ

மத்(தி)யவான மண்டலத்தின் மாபெரும் ஒளி - மேற்கு
மஞ்சள் வண்ணத் தீகுழம்பின் மாலை காணொளி
வித்தைகள்பு ரிந்துகாணும் வெள்ளைத் தீயொளி - இன்று
வேகமென்னி லோடும் சூர்யப்பாதை போம்வழி
சித்தங் கொண்டு சேவித்தன்பு சொல்லு பாரினி - இந்தச்
சுற்றும் பூமி அற்பவாழ்வில்  செல்லும் நோய்பிணி
உத்தமிக்கு உன்மனத்தைப் பக்தியோடளி - இனி
ஓங்கும் வாழ்வில் உண்மைகாணு மில்லை வேறினி!!

விட்டுச் செல்வனா யான்?


சொ ல்லவிலைச் செல்வனெனச்
  சொல்லறியாச் செல்வனிவன்
  சொல்லதனைச் சொல்வதில்லை இன்று
செல்வரெனச் சொல்வதெலாம்
  செல்தனத்தைக் கொண்டவரோ
  செல்லும் வரும் நிற்பதில்லை யொன்று
செல்வனெனச் சொல்லுதலைச்
  செல்லாதென் றாக்கியும் நாள்
  சொல்லின்பல சென்றுவிட்ட திங்கு
சொல்லை விலை கொண்டதெனச்
  சொல்லுகிறார் சொல்வதனால்
  சொல்வதில்லைச் சொல்லதல்ல தின்று

செல்லும்வரும் செல்வமது
  செல்வந்தரென் றாக்கிடினும்
  செல்வர்களாம் வந்தவழி கண்டு
சொல்வருள்ளே சொல்லுவதில்
  வல்லவரென் றாகிவிடில்
  சொல்லினுக்கே சொல்லுமர்த்தம் வேறு
சொல்லுலகும் சொல்லிமகிழ்ந்
  தள்ளுசுவை கொள்வதெனச்
  சொல்லின்வகை இன்தமிழி லுண்டு
செல்வதினி இல்லையெனச்
  சொல்லுறுதி கொண்டவனாம்
  சொல்லுடையாச் சொல்லுடைத்தேன் இன்று

Friday, 19 July 2013

நான் நானேதானா?

அதிமதுரச் சுவையெழவும் அழகிலொரு மலர் எனவும்
அகிலமதில் வாழவிட்டதாயே
பதிமனதில் இதுவெதெனப் பழகுதமிழ் புதியதெனப்
பருவமதைத் தந்தவளும் நீயே
கொதியுலையில் கிடவெனவும் குளிருறையப் படுவெனவும்
குவலயத்தி லென்வாழ்வை யீந்து
விதியதனை விளக்கமின்றி வெறுங்கரத்தில் திணித்துவிட்டு
வேடிக்கை பார்ப்பதுவும் நீயே

மதிபுரள மயக்கங்களும் மனதில் நிழல் மறைவுகளும்
மருளவென உயிரிட்ட தாயே
சதிஎனவும் கதிஎனவும் சஞ்சலத்தி லாழ்ந்துவிட
சரித்திரமும் எழுதிவைத்ததேனோ
புதிதுஎன எதுவுமிலை பொழுதுவரும் அதுவுமெல்லை
புகட்டிஎனை புதுமனிதம் ஆக்கி
முதிர்பருவ மதிற்தெளிவு எதுவுமின்றி இது வெனது
முகமெனவே காட்டி யருள் சேர்த்தாய்

கதிஇதுவோ எனதெனவும் கரமெழுதும் கருவிதனும்
கடைவழியில் நிற்குமிவன் ஏந்தி
துதிதமிழைப் பாடுஎனத் தூரிகைகொள் ளாதவனை
துணி வண்ணம்தீட்டுவென வைத்தாய்
நதியெனவே பொங்கக் கவி நிதியளித்த தேவியுனை
நிறுத்தி ஒரு வரமிதனைக் கேட்டேன்
எதில் இவனும் மூழ்குவது எதை விடுத்தே ஏகுவது
இதை அறியு மாற்றல்தனும் தாநீ

வதியும்பல அறிஞரிவர் வளமுடைய கலைநிதியர்
வருமழகு சோலைதனில் நானும்
எதிலும் மனஇயல்புதனை ஏற்றவிதமாக்கியருள்
இதமுடனே வாழ வழிசெய்வாய்
அதிதொலைவில் இல்லையிவன் அகமுழுதும் நிறைந்தவராம்
அதனில் ஒரு குறையெதுவுமில்லை
பதிலிதெனில் பச்சைவண்ண பாம்பிலுறை வோனையன்று
பார்க்கச் சென்ற குசேலர் உணர்வானேன்

இமயமலை கண்டவரை எனதயலில்காணுகையில்
எதை பொருளென் றெடுத்தியம்பக் கூடும்
சமயமதில் ஏதறிவும்  தனதுடைமை இல்லையெனில்
சற்று மனம்கோணும் குரல் திக்கும்
இமைநழுவும் விழியெதுவும் இலக்கியங்கள் அறிந்ததில்லை
எதையெடுத்து பேசமுனைவேனோ
அமைதி கொளும் நெஞ்சினிலே அவளிருந்துசொல்வதின்றி
அவைதனிலே எழ மனதுகூசும்

அந்தமும் ஆடிவருதோ?

மரணத்தேவன் அழைக்கின்றான் - என்
மனதுள் கீதம் படிக்கின்றான்
இரவும் பகலும் சுமக்கின்றேன் - அவன்
எழுவான் திசையில் விழிக்கின்றேன்
பரவும் நோயைப் பெருக்கின்றான் - தன்
பாதம் கொண்டே உதைக்கின்றான்
தரவும் துயரை வகுக்கின்றான் - என்
தவிப்பில் இன்பம் களிக்கின்றான்

வானம்மீது மஞ்சள் நிலா - முகில்
வந்தே மூடச் சென்றதில்லா
தானம் மிருளில் தடதடப்பு - கருந்
திசையாம் எங்கும் ஒளிமறுப்பு
ஏனம் மழையோ இடைத் தோன்றல் - அதில்
ஏறும் மின்னல் ஒளிச்சீற்றம்
ஓ..நம் உயிரைத் தேடுகிறான் - இவ்
உலகை சீண்டி உளம்சிலிர்த்தான்

பூக்களை வாரி இறைப்பவர் யார் - அப்
போகும் வழியைத் திறப்பவர்யார்
தீக்கல் எரிந்தே சிதறுவதேன் - அத்
திங்கள் மங்கித் தேய்வது ஏன்
பாக்கள் பாடும் தேவதைகள் - தம்
பனிநீர் வழியும் விழியூடே
ஆ..க்கள் ளுண்ட அரைவிழியில் - எனை
அன்போ டழைக்கும் வகையென்ன

ஆண்டவன் அருகில் நிற்கின்றான் - என்ன
ஆணவமென்றே நகைக்கின்றான்
ஆண்டவன் புவியிடை பாவங்களே - நீ
அன்பினைப் படியெனச் சிரிக்கின்றான்
ஆண்டவன் எத்தனை அறியானோ - நான்
அனுபவித் துழன்றவை விதிதானோ
ஆண்ட வன்அரசுடை நிலைதானோ - இதில்
ஆனந்தம் இழந்தவை நிழல்தானோ

தீமழை யாகப் பொழிகிறது - அதில்
தேகமும் கருகிக் காண்கிறது
வாமனதெடு கொள் விரைந்தோட்டம் - என
வழிதனில் பளபள ஒளியூட்டம்
போமனிதா எனும் உயிர்வாட்டம் - இனும்
பிறவித் தோழமைப் பிரிவேக்கம்
பூமணம் சூழலில் விழிமயக்கம் -அதில்
பொன்னொளி கூடல் புதுவாக்க

Tuesday, 16 July 2013

தேவைகளை ஈய்பவளே!

கூவுமிளங் குயில்பாடக்
    குழலிசையேன் யாழிசையேன்
    கொப்பிருந்தால் போதாதோ
தூவுமழை மேகமின்றித்
     தோகைநட மாடவெனத்
     துள்ளிசையும் தேவையாமோ
தாவும்சிறு மான்குட்டி
     தான்குதிக்கத் தாளஒலி
     தானுமங்கு வேண்டுமாமோ
ஆவின்மடி பால்கறக்க
     ஆட்டமென்ன பாட்டிசையேன்
     அதன் கன்று உண்ண விட்டாலே

மாவின்கனி பழுக்கவென
     மந்திரமேன் தந்திரமேன்
     மழையிருந்தால் போதாதோ
நாவில் தமிழ் சிறக்கவெனில்
     நூல்படித்து காணவில்லை
     நெஞ்சில் அவள் நின்றதாலோ
பாவின் அடி சந்தமிடப்
     பார்த்துக் கனம் கொள்வனல்ல
     பாமொழிந்த தவளேயன்றோ
தேவியவள்  பார்த்திடுவள்
     தீயின்தகிப் பேற்றமுறத்
     தீமைகளும் ஒழிந்திடாதோ

பூவினெழில்  சிறப்பென்னில்
     புகழ்வேது புனைவேது
     பூங்காற்றின் வேலையன்றோ
மேவுங்கட லலைநீரும்
    மிதக்கும் படகாடிடினும்
    மீண்டும் கரை சேர்க்குமன்றோ
தூவும் மலர்கொண்டருளும்
     தெய்வத்திடம் கேட்டுவிடு
     தேவைகளைத் தந்திடாளோ
ஏவுமவள் சொல்லினுக்கு
     ஏற்றவழி நாம் நடக்க
     இன்பமது கூடிடாதோ

தேவியவள் வரமீயத்
     திகைப்பில்லை விழிப்பில்லை
     தேன் தமிழும் ஒழுகிடாதோ
சேவித்தவள் திருப்பாதம்
    தலைவைத்துத் தொழுதுமெழ
    துன்பமெலாம் கரைந்திடாதோ
கேவியழுதாலென்ன
    கீழ்மைதனை மனங் கொள்ளின்
    கிடைப்பதெது கேடுதானே
ஆவியது உள்ளவரை
     அனல்நீங்கிக் குளிரும்வரை
     அவள் மூச்சி னுயிர்ப்பு நாமே

தூற்றுபவர் தூற்றட்டும்
    துணிவெடுத்து நேர்நின்றால்
    துயரழிந்து போய்விடாதோ
காற்றடித்து மரம்வீழல்
    கற்பனையே நாளுமவள்
   கருணைவிழு தாங்கிடாதோ
மாற்றமில்லை அனபினிலே
   மனங்கொள்ளும் மதிகொல்லும்
   மயக்கமது தீர்ந்திடாதோ
ஊற்றிதனை தந்தவளே
     உன்பெயரில் பாடுகிறேன்
    உள்ளதெலாம் நீயேயன்றோ

******

விட்டு விடலாமோ?

புன்னகைப்பூ சென்றதெங்கே பொன்னிலாவே- நீயும்
போகும்பாதை இன்னலென்ப  கொள்வதாலே
என்னகத்தில் வாடும்பூக்கள் கொள்ளக் காணே - இனி
என்னசெய்தும் மீண்டும்பூக்க வைப்பேன்நானே
கண்ணசைக்கக் காவியங்கள் நூறு காண்பை - இன்று
காலமென்னும் மேடை கண்டும் ஆடுகின்றேன்
பண்ணிசைக்க பாதம் தூக்கி ஆடுவேனோ - இல்லை
பட்டதுன்ப மெண்ணி மூழ்கித் திக்குவேனோ

சின்னவன்கொள் என்னிருந்தும் வெண்ணிலாவே - நீயும்
செல்லும் எந்தன்பாதை கண்டு சேர்ந்துவந்தாய்
மின்னல் கொண்ட மேகம் நின்னை மூடிநின்றால் - அதை
மெல்லத் தள்ளி விட்டுத் தென்றல் ஒடுமாமோ
மன்னனேம ரகதப்பொன் மஞ்சள்வானில் - அந்த
மாலையின் நிலாவென்றாகிப் பொன்ரதத்தில்
இன்பமே கொள்ளென் றுபூமி உன்னதத்தில் - மேலும்
ஏற்றம் கொள்ளச் செய்குவை ஒளிச்சரத்தில்

தண்ணிலாவே என்ன உண்டோ என்கரத்தில் - நானும்
தந்துவாழ அன்பொன் றுண்டு யென் மனத்தில்
கண்ணிலாத கால்கள் செல்லும் கல்லிடிக்குள் - அந்தக்
கண்கள் சேரின் காண்வழிக்கு முன்னிருட்டி(இ)ல்
எண்ணும் பாதை நான்நடக்க உன்னொளிக்குள் - எண்ணம்
இல்லையென்ற வாழ்வே யில்லை என்வரைக்குள்
மண்ணுலாவும் எந்தன்வாழ்வு மானுடத்தில் - என்றும்
மாளுமட்டும்  உண்டே உண்டு நின்னொளிக்குள்

********************

பலம் கொள்வோம்

புத்தொளிக்குக் கீழ் நடந்து செல்வோம் - நாம்
போகுமிடம் எங்குமிருள் போகிடவே செய்வோம்
சத்தமிட்டு சாதனைகள் செய்வோம் - இனிச்
சத்தியத்தைக் கையெடுத்துச் சாத்திரத்தை வெல்வோம்
உத்தமரே ஒன்று கூடிவாரீர் - இனி
ஒங்கியே ஒலிப்பதென்ன ஒற்றுமையே கொள்வீர்
சத்துருக்கள் கொள்பகைக்கு எல்லை - வைத்து
சாத்துவீகம் என்னவென்று சற்றுரைத்து நிற்போம்

முற்றம்மீது பூமரங்கள் வைப்போம் - அவை
முற்றும் மக்கள் காண்சுதந் திரத்தைப் பூக்கச்செய்வோம்
கற்று நீதிகொண்டு காவல் செய்யும் - அந்தக்
காரியத்தில் கண்கள் வைத்துக் காதல் பூமி கொள்வோம்
சொற்பதத்தை நற்பதத்தில் கொள்வோம் -அந்தச்
சுந்தரப் பனித்துளிக்கு துள்ளும் மேடை பூவாம்
நிற்பதற்கு நாணிஓடும் தன்மை - கொண்ட
நீசம்செய் மொழிக் கலப்பை நீக்கி மொழி காப்போம்

மற்றவர்கள் எத்துணைக்கு மேன்மை - அதை
மட்டுமின்றி மேலும்நாம் உயர்ந்து உச்சி செல்வோம்
பற்றெடுத்துப் பாசம் அன்பு காதல் - இவை
பற்றவில்லை என்பதற்கே அர்த்தமில்லை ஆவோம்
விற்பதற்கு மானம் என்ற கீழ்மை - கொல்லும்
வித்தை கற்றுக் கொள்ளவைத்துப் பெண்ணினத்தை வீரம்
பெற்று மென்மை மேன்மை கொள்ள வைப்போம்-  எந்தப்
பீதியற்றும் நாட்டை மீண்டும் சொர்க்கமாக்கி வைப்போம்

பொற்றிரைகள் மேவும் ஆழிமீது - அந்தப்
புத்துணர்வுச் சூரியன்செய் பொற்பளிங்கு மேடை
அற்புதத்தை ஆக்கும் சக்தி போற்றி - நாமும்
ஆணவத்தை நீக்கியன்பு மூச்சில் வாழ்ந்து கொள்வோம்
கொற்றவர்க்கு ஆளும் நீதிசொல்லும் - மேன்மை
கொண்ட ஆட்சி செய்விதத்தை கற்றுக்கொள்ள வைப்போம்
புற்றரைக்கு கீழ்மை கொள்ளும் நாட்டை நாம்
புன்மை கொள்ளப் பார்த்திருக்கா போய்திருத்தி வைப்போம்


Tuesday, 25 June 2013

கண்டிட வேண்டும்

நல்லதொரு வாழ்வு கண்டிட வேண்டும் - அந்த
நீள்பெருத்த வானிடையே நீந்திச்சென்றிட வேண்டும்
எல்லையற்ற தூரம் சென்றிருந் தாலும் - நல்
இன்பமுடன் வாழவொரு உலகம் கண்டிட வேண்டும்
தொல்லையற்ற சூழல் கொண்டிட வேண்டும் - அதில்
துன்பமற்று நான் தனியே சுற்றிவந்திட வேண்டும்
பல்விதப்பூங் காவும் சிற்றோடை நீரும் - அதில்
பங்கயமல்ர் பூத்தழகில் புன்னகைத்திட வேண்டும்

நில்லென்றெனை மனம் இருத்திடவேண்டும் - சோலை
நறுங்கனிகள் சுவைமிகுந்து பொலிந்த தருவேண்டும்
எல்லையற்று விரிந்திருந்திடவேண்டும் - அங்கு
இளங்குயில்நான் இசைபடித்தே இன்பங் கண்டிடவேண்டும்
இல்லையென்றே துயர் இருந்திட வேண்டும் - கொடும்
ஏழ்மையுடன் இயலாமை இடமிழந்திடவேண்டும்
வல்லதொரு  மனமெடுத்திட வேண்டும் - இனி
வருவதெலாம் இன்பமெனும் வளங்கொழித்திடவேண்டும்

கற்கும்மொழி தமிழ் நிறைத்திட வேண்டும் - பல
காவியங்கள் இலக்கியங்கள் கரைகடந்திட வேண்டும்
பொற்சிலையாய் தமிழ் ஜொலித்திட வேண்டும் - ஞான்
பூஜையென்று கவிதையெனும் பூச்சொரிந்திட வேண்டும்
பற்றினிலே நானிழைந்திட வேண்டும் - தமிழ்
பாவையுந்தன் காலடியில் பணிபுரிந்திட வேண்டும்
உற்றதுயர் ஒன்றிலை யெனவாகும் - என்
உள்ளமதில் உனைநினைத்தே ஓங்கிடும் நிலைவேண்டும்

அன்னையுந்தன் ஒளிபரந்திட வேண்டும் - அங்கே
அகத்தினிருள் போயொழிந்திட ஆணவம் கெட வேண்டும்
என்னைச்சுற்றி இளமலர்களும் மான்கள் - இனும்
இன்ப ஊற்றும் அருவியாகி எனைநனைத்திட வேண்டும்
தேன் தமிழில் சுவைநிறைந்திட நாளும் - நான்
தீந்தமிழில் பாவளித்திட நீமகிழ்ந்திட வேண்டும்
வான் எழுந்து நான்பறந்திடும் இன்பம் - இவ்
வையகத்தில் வாழுகின்ற வேளை கண்டிட வேண்டும்

ஏன்தமிழே எனை வருந்திடும் வாழ்வில் - யாவும்
அன்பு காணும் உயர்வு கொண்டு ஆனந்தமெழவேண்டும்
என்பிடையே நேர்மைகொண்டொரு நீளும் - என்றும்
ஏற்றமுள்ள வாழ்விலுயர் இன்பங் கண்டிட வேண்டும்
ஊன் உயிரும் சேர்ந்துழன்றிடும் நாளில் - என்
உடல்தனிப்பின்  உயர் ஒளியில் ஒன்றுசேர்ந்திட வேண்டும்
வானிடையே மின்னும் தாரகையாகப் - பின்
வாழ்வையெல்லாம் உன்நினைவில் வாழ்ந்துகண்டிட வேண்டும்

என் பெயரை கரிகாலன் என தவறி ஒருவர் அழைக்க

பொங்கி யெழுந்தன கால்கள் -மனம்
புத்துணர்வோ டயல் காணும்
தங்கமுடி தலை கொள்ள -கை
தவித்தே வாளினைத் தேட
சங்கொலி வானிடை மேவ - அதில்
சடசடத்தொலி முரசோங்க
எங்கென் பகை எனத்தேடும் - என்
இருவிழி துரு துருத் தசைய

தொம் தொம் என நடை யதிரும்  - சிறு
தொலைவினில் காலடி யோசை
பூம் பூம் எனப் போர் முழவும் - பல
புதுப்படை யணி வகை சூழ
நாம் நாம் நம்முடை நிலமென் - றோர்
நடைதனில் அதிர்வெழச் சோழர்
வீம்புடை  கொடிதனும் விரிய - அது
விசைபட காற்றினில் ஒலிக்க

வாள்வாள் எனச் சில குரலும் - இலை
வாழ் வாழ் வென மறு ஒலியும்
வீழ் வீழ் எனப் பகை அணியும் - இடை
வீல்வீல் என ரதம் உருளும்
ஆள் ஆள் படைகள் முன்னேற -இனி
ஆள்வோம் என நிலம் மீள
தோள் தோள் தினவெடுத்தாட -இனித்
தோல்வியே எனப்பகை ஓட

மாள் மாள் எனத்துயர் மாளும் - அந்த
மங்கள வெற்றியின் ஓசை
ஆள்பவனாய் எனைப்போற்ற - யான்
அதிசயத் தரண்மனை ஏக
தோள்களில் வாகையைச் சூடும் சில
தோழியர் கூடியும் வாழ்த்த
ஆழ் கனவொன்றிடை ஆழ்ந்தேன்  ஆ...
அழைப்பினில் ஆனந்தமாமே

வாழ்வினில் மகனே/மகளே !!

இசைகொண்டு தமிழ்பாட எழுந்தோடி வா - எங்கள்
அசைகின்ற விழிகாணும் அருஞ்செல் வமே - என்றும்
விசைகொண்டு நடமாடி வருந்தென்ற லாய் - காணும்
திசையெங்கும் மலர்தூவும் திறன்கொண்டு வா

மலர்கொண்டு தலைசூடி மகிழ்ந்தாட வா - அன்பு
உலர்கின்ற நிலைமாறி உறவென்று வா= எங்கும்
பலர்கண்டு புகழ்பாடிப் பணிகின்ற தாய் - காலை
புலர்கின்ற பொழுதோங்கும் பிரகாசந் தா

வளர்கின்ற மனம்மீது வடிகின்ற தேன் - சிந்த
இளகின்ற பாகாகி இனிப்பென்று வா - அந்த
தளர்வின்றி நடைபோடுந் திரைமூடும் வான் - செல்லும்
இளந்திங்கள் எனவென்றும் எழில்சேர வாழ்

சுவைகொண்ட கனிபோலும் சுகங்கொண்டு வா - கற்ற
அவை யென்னில் முதலென்ற அணியென்று காண் - இருள்
துவைகின்ற பொழுதாகத் துயர்நீங்கி வாழ் - கண்ணே
குவை கொண்ட கரமாகக் குறைவற்றுக் கொள்

மிகையன்பு தான்பெற்று மெருகோடு வா - இந்த
வகையெந்த நிலைகொண்டும் வளர், இன்பம் தா - எண்ணப்
புகைகொண்டே அகம்மூடும் புரியாமையால் - எந்தப்
பகைகொண்டும் வாழாமல் பழிநீங்கி வாழ்

மனமென்ன சொன்னாலும் மதிகொண்டு காண் - சின்ன
வனமாக்கள் வகையன்ன விதிசெய்யும் மெய் - கொண்ட
சினமாக்கும் உணர்வென்ப தீண்டாது காண் - என்றும்
தினமோங்கும் உதயத்துச் சூரியன் நீ !

பனிதூங்கும் இலைகொண்ட பசுமைதனும் - சோலைக்
கனி கொண்ட சாறென்னும் களிகொள்ளின்பம் - மேவ
இனியெங்கும் வாழ்வென்ப இதுபோன்றிலை -  என்னும்
தனியோங்கும் நிலைபெற்றுத்  தரைவாழ்வு காண் !

எத்தனை நாளின்னும்?

தொட்டுத் தொட்டழைந்து மெங்கள் தோலிற் சேறுபூசியெம்மைத்
திட்டித்தீர்க்க வாயடத்த தேனையா - நம்
தோலிற் பட்டதென்ன செய்யக் கூறையா
கட்டிக்கட்டி மெய்புரட்டிக் கால்பதித்துச் சீரழித்து
தட்டித் தாளம் போட்டவர்க்கு வாழ்வையா- நாமோ
தாழ்வுகொண்டு வாழும் ஈன சாதியா

எட்டி எட்டிக் கால்கள் வைத்தே ஏற்றங்கொண்டு நாம்நடந்து
கிட்டஏக உச்சிமலை பாரையா - அது
கிடுகிடுத்தே அனல்வெடித்த தேனையா
நட்டநடு வீதிவைத்து நாலுதேசம் பார்த்திருக்கக்
கொட்டி நச்சுக் குண்டெறிந்தும் மௌனமா - இந்தக்
கூட்டத்துக்குப் பேரும் என்ன கூறையா

பட்டுப்பட்டே உத்தரித்த பாவமின்னும் தீரவில்லைக்
கொட்டும் ரத்தம் இன்னுமின்னும் தேவையா - நாமும்
கொண்ட துன்பம் நிற்கும் ஆண்டு கோடியா
தட்டித் தட்டித் தீயிலிட்டுத் தாளமிட்டே ஆடவிட்டுத்
தட்டையேந்திப் பிச்சையுண்டு வாழவா - வீரன்
தங்கத் தமிழ் என்ற வார்த்தை தேய்வதா

நிட்டை மௌனம் நிர்மலத்தில் நீண்டதோர் தவங்கிடந்து
கட்டியழும் பெண்கள் பார்த்துச் சொல்வதா - இது
காலந்தந்த கோலமென்று கூறவா
செட்டை  இரண்டடித்து வானிற் செல்லுகின்ற பட்சிதானும்
வட்டமாகச் சேர்ந்து சுற்றக் காணையா - நாமும்
வானக்கூட்டம் போலஒன்று சேர்வமா

திட்டமிட்டுக் குருவிசுட்டு தென்னந்தோட்டந் தீயிலிட்டுக்
கட்டிவைத்த மனைசிதைக்கக் காணவா -எங்கள்
கையிலொன்று மில்லையென்று நோகவா
பட்டுரத்தி னத்தையிட்டுப் பாவிஎன்னைத் தம்பியென்று
கட்டிமுத்தம் தந்தபோது கண்களும் - மூடிக்
காலனின் கயிற்றை மாலை என்பதா

பொட்டுவைத்துக் காதிற்பூவைச் சுற்றிவிட்டுச் செல்வதென்ன
விட்டு நீயும் வீறெழுந்து கொள்ளடா - இந்த
விந்தையென்ப தெங்கள் பக்கம் வீணையா
நட்டுவைத்த சிற்பமென்று நாளும் சோர்ந்திருத்தல் விட்டு
எட்டிக்கால்கள் வைத்துசெல்லக்  கூடையா - நாமும்
ஏறுபோல் நடந்துவீறு கொள்வமா